Keuzes

Vandaag een jaar geleden was ik precies één dag uit het ziekenhuis na de eerste operatie. Als ik er zoals afgelopen week weer een keertje heen moet, denk ik altijd wel eventjes terug aan die periode. Het is onbeschrijfelijk hoeveel er in een jaar tijd kan veranderen. Aan huis en bed gekluisterd zijn was op z’n zachtst gezegd niet prettig en tegelijkertijd heb je ook geen andere keuze. Ik kon niet anders dan ziek zijn en maar hopen dat het beter zou gaan. Ik kon niks anders dan m’n uiterste best doen om zo snel mogelijk beter te worden.

Nu, een jaar later, zijn de meeste ziekte-gerelateerde problemen gelukkig weg en is er een heel ander ‘probleem’ bij gekomen: keuzes maken. Voor iemand die altijd overal bij wil zijn en slecht is in beslissingen nemen, kan dat soms best veel tijd kosten. De meest recente keuze die gemaakt moest worden, was tussen twee bijzondere dagjes uit.

Na een erg leuke bijeenkomst in Eindhoven in november was er enige teleurstelling toen bleek dat de volgende StomaJong meeting op 7 maart zou zijn. Deze dag zou er namelijk ook weer een studenten turnwedstrijd zijn. Normaal gesproken ga ik hier al heen als supporter, maar dit keer wilde ik eigenlijk zelf weer eens mee doen. Nu moest er dus een keuze gemaakt worden. Tussen het ontmoeten van m’n StomaJong-vriendjes of sporten met m’n turn-vriendjes. Tussen een tweede keer een poging tot salsa dansen doen of voor het eerst in drie jaar weer een wedstrijd turnen. Tussen vijf uur in de trein zitten of vijf uur in de turnhal zitten. Tussen meedoen aan een leuk en veilig dagje in het westen van het land of toch net buiten m’n comfortzone treden en de halve dag tientallen ogen op me gericht hebben terwijl ik in een strak pakje rond loop. Maar zoals gezegd zijn obstakels er om overwonnen te worden.

Hoewel ik nu al sinds de zomer weer sport, ben ik pas twee maandjes weer regelmatig aan het turnen en de eerste lastigheid deed zich al vrij snel voor: hoe ga ik überhaupt rekstok kunnen turnen? Iedereen die het kent zal direct beseffen dat het niet echt een stoma-vriendelijk toestel is; bescherming is noodzakelijk. De harde cap die ik hiervoor gekregen had beperkte me behoorlijk in m’n bewegingen en zorgde ervoor dat ik scheef tegen de stok steunde. Tegenwoordig gebruik ik dus oude schoudervullingen die in het vakje van de breukband gestopt kunnen worden. Echt ideaal! Dit is ook nog eens een stuk minder bol dan een cap en valt dus een stuk minder op onder een dun sportbroekje.

Toen de competitiedag zelf. Deze dagen zijn altijd al lang en vermoeiend(1), maar zo’n klein vriendje hebben maakt het er niet makkelijker op. Allereerst is een breukband vier uur lang om hebben al niet fijn, maar daarnaast probeer je ook het eten voor de wedstrijd tot een minimum te beperken zodat je zo min mogelijk (ont)last(ing) ervan hebt. En alsnog ga je dan tussen iedere twee oefeningen in maar even naar de wc om alles te checken en te legen, waarbij je je ongeveer helemaal moet uitkleden om bij je zakje te kunnen komen. Maar het meest spannende moment van de dag kwam na afloop, toen er gedoucht moest worden. Dit zou de eerste keer worden dat ik het in het openbaar liet zien. Er bevonden zich op dat moment een man of tien in de kleedkamer. Zodra ik richting de douches liep merkte ik dat het lopende gesprek een ogenblikje stil viel. Een enkeling gaf een knikje van erkenning toen ik oogcontact maakte, maar niemand die er iets van zei. Niemand verwacht natuurlijk zoiets, zeker niet bij een turnwedstrijd.

Precies drie jaar geleden deed ik mee aan dezelfde wedstrijd op hetzelfde niveau (2), toen begon ik net last te krijgen van de Crohn en werd ik zevende van zeven. Ik had me al voorgenomen dat het me nu niet uit zou maken hoeveelste ik zou worden; meedoen was het belangrijkste. Als ik maar aan mezelf en aan mijn vrienden kon laten zien hoe hard ik de afgelopen maanden getraind had. Bovendien deden er ditmaal vijftien mensen mee, dus er was flinke competitie. De dag begon met de rekstok, dus daar was ik in ieder geval snel van af. Daarna de vloer, de brug, de ringen, sprong en voor m’n gevoel was ik alweer vrij snel bij het laatste toestel, voltige. Uiteindelijk ben ik boven verwachting op een vierde plaats geëindigd. Al met al een fantastische dag!

Aan de foto’s en reacties te zien is er een informatief en erg gezellig dagje aan me voorbij gegaan, maar toch ben ik blij met de gemaakte keuze. De volgende meeting is namelijk over drie maandjes alweer, en daar ga ik zeker proberen bij te zijn. Maar deze ervaring kan niemand me meer af nemen!

1. Om even kort samen te vatten hoe zo’n dag in z’n werk gaat: je staat op, je reist met de auto naar de wedstrijdlocatie (Nijmegen dit keer), je kleedt je om, en je turnt zes keer een oefening van 30 seconden over een periode van vier en een half uur. Vervolgens ga je met z’n allen bier drinken onder de douche en aansluitend naar de prijsuitreiking en pizza eten.
2. Ik deed mee op niveau 3 van de 4 niveaus, waarbij 1 het hoogste is. Allemaal studenten.