(WC) Bril

woman-99045_960_720Onlangs ging ik met mijn lieve schoonzusjes shoppen in Den Bosch. Naast, tussen de rekken struinen en kleding passen, is de dag niet compleet met een tussenstop op het terras voor een hapje en een drankje. Het was een redelijk mooie dag, dus de terrassen zaten aardig vol. Er was nog net één plekje vrij op een voor mij zeer berucht terras. Genietend van mijn Bossche Bol dwalen mijn gedachten af naar het incident van zo’n jaar geleden!

We, mijn man en ik, zaten heerlijk te genieten van een schraal zonnetje op een Bossche terras. Ik nipte van mijn verse muntthee en mijn man van een heerlijk kopje koffie. Samen genoten we van het winkelende publiek. Net voordat we weer wilden vertrekken om ons ook weer te begeven tussen deze mensen, besloot ik toch nog even langs het toilet te gaan om mijn stomazakje te legen.

Rustig rolde ik mijn speciaal aangeschafte zwangerschapsbroek (zit geweldig met een stoma) naar beneden en nam plaats op het toilet. Ik maakte mijn zakje leeg en draaide mijn hoofd iets naar beneden om zeker te weten of het zakje in zijn geheel leeg was. Precies op dat moment zakte mijn bril, nog aangeschaft in het Prednison bollentoeten-tijdperk, van mijn neus en viel plons in het toilet en zo dreef deze heerlijk tussen mijn uitwerpselen. Ik kon wel huilen! En zo kon ik dus mijn bril gaan vissen uit de toiletpot, geweldig was dat. Maar zonder vertrekken was ook geen optie dus ik moest er wel aan geloven. Op dergelijke momenten dank ik mijn (verpleegster)verstand-op-nul-en gaan knop!

Een klein uurtje heb ik in het toilet van het café mijn bril staan schrobben en schuren met water en zeep, om hem vervolgens daarna droog te laten blazen met de blower. Ik ben nog nooit zo blij geweest met traag bedienend personeel, want als de drankjes op het terras en daarmee ook de plasjes rijkelijk zouden vloeien, leg dan maar eens uit wat je aan het doen bent…..

Uiteindelijk was alles weer schoon, bacterievrij (komt de handenalcohol die ik altijd bij me draag nog eens van pas) en droog en was ik weer klaar om mijn rentree te maken op het overvolle terras. Met nog wat rode konen van oververhitting kwam ik bij mijn man aan “waarom ik zolang wegbleef, nou schat dat leg ik je zo wel even uit!”

Gelukkig heb ik ondertussen een nieuwe bril die een stuk strakker op mijn neus staat en dus niet bij elke bukkende beweging van mijn toet glijd, dus kan ik heerlijk van mijn Bossche Bol genieten zonder panisch te zijn om mijn zakje te legen op de toilet van dit terras! Maar al met al blijft het een hachelijk incident waar ik nu een jaar later toch best om kan lachen!