Gerard (63) en Aleid

‘Liefde is: samen een stoma hebben’

GerardGerard (63) en Aleid: “Liefde is: samen een stoma hebben.”

“Er is een moment geweest dat Gerard met het leven wilde stoppen,” vertelt een aangedane Aleid. “Het was van de pijn gewoonweg niet vol te houden. Onze zoon verwachtte toen een kind, ons eerste kleinkind. Dat heb ik hem voorgehouden. Daar kun je voor knokken, dat je opa wordt. En daar heeft hij ook ontzettend voor geknokt.”

Wat Gerard allemaal heeft moeten ondergaan, valt eigenlijk met geen pen te beschrijven. In 2009 werd blaaskanker bij hem vastgesteld. “Een enorme dreun was dat, maar we gingen er samen voor vechten om er weer bovenop te komen.” Zijn toestand verergerde en in 2013 was een volledige verwijdering van blaas en prostaat onvermijdelijk. Bijna alles ging toen fout. Gerard: “Tegen mijn vrouw werd gezegd: neem maar afscheid van hem. En na de operatie zei de dokter: hij heeft wel twaalf beschermengeltjes op zijn schouder gehad.”

Het was en is voor Aleid ongekend zwaar. “Maar de overlevingsdrang bij mij is heel groot. Ik wil hem ontzettend graag bij me houden.” Het is hun gehechtheid die hen doorheen sleept. Gerard: “We zijn open over alles en luisteren naar elkaar. Ja, we praten ook over intieme dingen. We kunnen door de stoma niet lekker meer knuffelen. Vrijen? Dat is sinds de kanker niet meer mogelijk.” Aleid: “Hij vond dit vooral voor mij erg, maar ik heb hem meteen gerustgesteld. Dat ik zijn arm om me heen voel, is het allerbelangrijkst.” Gerard: “Je zoekt intimiteit op een andere manier.”

Wat wel altijd blijft, is de angst. Aleid: “Ik huil vaak, uit dankbaarheid, maar ook omdat ik doodsbang ben. Het is zonder humor bijna niet vol te houden.” Lachend vertelt Aleid hoe de stomazak een keer losschoot en beiden werden ondergespoten. “Gerard schrok zich wezenloos, hij is van schoon en netjes. Maar ik kreeg een enorme lachbui en zei alleen maar: zoveel houd ik nou van je. Daar moeten ze een ‘liefde is…’ afbeelding van maken. Liefde is: samen een stoma hebben.”

Gerard heeft nog wel moeite met het accepteren van de nieuwe situatie. “Ik ben altijd de man in huis geweest, de steunpilaar. Hulpbehoevend zijn is niet makkelijk. Dan verzet je je, draag je toch twee zware tassen naar boven.” Aleid: “Dan zeg ik: pas nou op, ga je grenzen eerst bepalen. Ik ben veel ongeruster.” Uiteindelijk is hun band alleen maar sterker geworden. Gerard: “We nemen alle tijd voor elkaar en genieten van elk moment van de dag.” En elke vrijdag is het feest. Aleid: “Dan krijgen we ons kleinkind. We zijn daarna compleet uitgeteld, maar dat is het allemaal waard.”