Kelly (21)

‘Ik schaam me niet voor mijn lichaam’

Al mijn hele leven heb ik last van mijn darmen. Continu bleef ik buikpijn houden. Na een ellendige tijd met veel onderzoeken, kreeg ik te horen dat mijn darmen niet functioneerden. Er zat niks anders op dan een stoma aan te leggen. Voor die tijd had ik nog nooit van een stoma gehoord en ik vond het super spannend. De dokters in het AMC besloten dat de operatie met spoed moest worden uitgevoerd. Hierdoor was er weinig tijd om mij erop voor te bereiden. Ik wist niet goed wat ik moest verwachten van mijn ileostoma. Na de aanleg van mijn eerste stoma was ik heel erg onzeker. Ik had heel erg veel problemen.

De eerste gedachte die ik had na de operatie was dat ik me niet moest schamen voor mijn lichaam. Ik ben dus heel anders gaan denken over mijn stoma en me lichaam. Al lange tijd weet ik dat ik ongeneeslijk ziek ben. Daardoor sta ik waarschijnlijk anders in het leven dan anderen. Hoewel ik vaak pijn heb en in het ziekenhuis lig, probeer ik me door niemand te laten beperken.  ‘Haal alles uit het leven wat erin zit’ dat is mijn motto.

Ik geniet, heel cliché, van de kleinste dingen: shoppen, handballen, stappen, kletsen met mijn zus, naar het zwembad met mijn twee kleine neefjes. Ik doe het graag. Dat mensen daarbij soms gek kijken als ze mijn stoma en littekens zien, doet me niet veel. Ze accepteren me maar zoals ik ben. ‘Kijk maar’, denk ik dan, ‘Ik heb dit omdat ik nog leef’.

Soms ben ik wel verrast door de reacties. Sommige zijn juist super positief, wat ik niet altijd had verwacht. Of ze vinden het juist stoer dat ik me er niet voor schaam. Wel merkte ik dat mensen beter gingen begrijpen hoe ik me voelde en hoe ik me de jaren daarvoor heb gevoeld. En dat mensen een stoma niet zagen als een zakje met ontlasting of urine op de buik van oude zieke mensen. Mensen zien door mij ook in dat jonge mensen een stoma kunnen hebben.

Sinds 2017 heb ik een tweede stoma gekregen, een urinestoma. Ik merkte dat ik er toen veel minder moeite mee had. Ik wist dit keer wat me te wachten stond. Ook wist ik inmiddels dat als er iets zou gebeuren, dat ik altijd aan kan kloppen bij de stomaverpleegkundige.

Ik heb sinds een aantal jaar een blog op Facebook en ik krijg vaak te horen dat mensen het fijn vinden dat ik het taboe probeer door te breken. Ik probeer mensen te ondersteunen in de moeilijke situaties die ze soms tegenkomen.